Bir gün Hüseyin, Samet, Ali ve Mehmet arkadaş olmuşlar. Her gün bir araya gelip oyun oynamayı çok seviyorlarmış. Ama bir gün oyunda herkesin karakteri farklı güçteymiş. En güçsüz karakter Mehmet’in olmuş. Sonra Mehmet bundan dolayı arkadaşlarına şikâyet etmiş. Arkadaşlarıda Mehmet’e biraz haksızlık yapmışlar.

Mehmet de buna üzülüp arkadaşlarına küsmüş.

Arkadaşları ne kadar ikna etmeye çalışsa da Mehmet geri dönmek istememiş.

Bir süre sonra çocuklar, Mehmet’i geri döndürmek için aslında ne yapmaları gerektiğini fark etmişler. Onu yeniden güçlü karakter vermek değil… Ona adaletli davranmak, onu dışlamamak ve birlikte oyun oynamak önemliymiş.

Arkadaşları Mehmet’in yanına gidip şöyle demiş:

“Sana haksızlık yaptık, özür dileriz. Gel bizimle oyna. Artık hepimiz eşit olsun, kimse kimseyi üzmesin.”

Mehmet önce biraz düşünmüş, sonra “Tamam” demiş ve yeniden oyuna katılmış.

Bu kez herkes kendine eşit güçte bir karakter seçmiş. Böylece oyun çok daha adil olmuş. Kimse hemen yenilmemiş, kimse dışlanmamış.

Resim yaparken, oyun oynarken ya da başka bir şey yaparken önemli olanın herkesin birlikte olması olduğunu anlamışlar.

O günden sonra çocuklar, güçlenmenin en güzel yolunun birlikte durmak olduğunu fark etmişler.

Ve oyun sonunda hepsi mutlu olmuş.

Birlik, beraberlik ve dostluk… İşte en güçlü karakter bunlardır.