Ahmet, okula gitmeyi çok seven bir çocuktu.

İlk haftası çok güzel geçmişti; oyunlar oynamış, arkadaşlarıyla gülmüş, derslerde öğretmenini dikkatle dinlemişti.

Ama ikinci hafta bir şey değişti.

Sınıftaki Mehmet adındaki çocuk, bir gün hiçbir neden yokken gelip Ahmet’e vurdu.

Ahmet o an çok şaşırdı. Ne yapacağını bilemedi, sadece uzaklaştı.

Ertesi gün yine aynısı oldu.

Mehmet onu itti, Ahmet yine kaçtı.

Bu böyle birkaç gün sürdü. Ahmet’in canı kadar içi de ağrımaya başlamıştı artık.

Bir akşam, sessizce annesine anlattı olanları.

Annesi dikkatle dinledi, sonra yumuşak bir sesle söyledi:

“Bak oğlum, eğer biri sana kötü davranırsa hemen ‘Hayır, olmaz!’ demelisin.

Kimsenin sana haksızlık yapmasına izin verme.”

Ertesi gün Ahmet okula giderken kendine söz verdi:

“Bugün artık sessiz kalmayacağım.”

Mehmet yine yanına geldi, elini uzattı.

Ama Ahmet bu kez geri çekilmedi.

Gözlerinin içine bakarak, “Olmaz Mehmet, bunu yapma.” dedi.

Mehmet şaşırdı.

Bir an durdu, sonra “Ne yani, korkmuyor musun?” diye sordu.

Ahmet sadece başını salladı.

Mehmet, bu tepki karşısında ne yapacağını bilemedi.

Bir iki kez daha denedi ama Ahmet her defasında aynı kararlılıkla “Hayır!” dedi.

Sonunda Mehmet yoruldu, vazgeçti.

Birinci yol: “Hayır” diyebilmekti.

Ama bazen bazı çocuklar yine de ısrar ederdi.

İşte o zaman ikinci yol gerekiyordu: Bağırmak.

Eğer karşı taraf hâlâ devam ediyorsa, sesini yükseltip “Dur!” demek gerekirdi.

Çünkü o ses, bazen bir öğretmeni, bazen bir arkadaşı, bazen de adaleti harekete geçirirdi.

Ve eğer hiçbir şey işe yaramazsa sıra üçüncü yola gelirdi: Söylemek.

Öğretmene, okulda güvenilen birine durumu anlatmak.

Ahmet de bir gün tam bunu yaptı.

Her şeyi öğretmenine söyledi.

Öğretmeni hemen ilgilendi, konuştu, dinledi, çözdü.

O günden sonra Mehmet bir daha kimseye vurmadı.

Ahmet ise öğrendi:

Korkmadan “Hayır” demek, haksızlığa karşı durmanın ilk adımıydı.