Kadın bedeni sadece organlardan oluşmaz. Aynı zamanda duyguların, hatıraların ve bazen konuşulamayan acıların da taşıyıcısıdır. Bu bedenin iki önemli merkezi vardır: beyin ve rahim. Ve aralarında çok özel, çift yönlü bir iletişim hattı bulunur.

Beyin bir tehdit algıladığında "Bu fiziksel bir stres de olabilir, duygusal bir çatışma da "

diyerek rahme bu sinyali gönderir. Rahim bunu genellikle kasılarak yanıtlar. Yani kadın kendini güvende hissetmiyorsa, rahim de gevşeyemez, esneyemez, tutamaz.

Bu yüzden bazen stresli bir dönemden sonra adet gecikir.

Bazen kaygı arttığında rahimde kasılmalar, ağrılar başlar.

Ve bazen… rahim bebek tutunmadan önce kendini kapatır. Yani

bebeği içinde büyütmeye hazırladığı bir canlı olarak görmekten vazgeçer.

Beyin için artık o rahimden uzaklaştırılması gereken bir tehdittir...

Düşüklerin pek çok fiziksel nedeni olabilir: hormonlar, genetik, enfeksiyonlar… Ancak bazı düşüklere tıpta net bir açıklama bulunamaz. O zaman biz şu soruyu sorarız:

"Kadının zihni ve kalbi bu hamileliğe hazır mıydı?"

Çünkü eğer beyin “Hazır değilim” diyorsa, rahim de bunu fark eder. Ve beden, istem dışı da olsa, bebek için bir “Güvenli alan” sunamaz.

Rahim bir organ olmanın ötesinde, kadının içinde tuttuğu her şeyin yansımasıdır.

Korku varsa kasılır.

Stres varsa kapanır.

Güvensizlik varsa tutamaz.

Ama huzur varsa yumuşar.

Güven varsa açılır.

Sevgi varsa tutunmaya izin verir.

Danışmanlıkta çokça gördüğüm bir örnek:

Kadın anne olmak istiyor ama derinlerde bir korku taşıyor.

Belki kayıp yaşamış, belki partneriyle bağı sallantıda, belki kendine güveni zedelenmiş.

Beyni bu duyguları bastırsa da, rahim bunu duyar.

Ve bazen düşükle, bazen kasılmayla, bazen hiçbir neden yokken hamileliğin sona ermesiyle bu durum ortaya çıkar.

Ama güzel olan şu:

Kadın, kendi bedenini duymaya başladığında, bu döngü kırılıyor.

Kendine şefkat gösterdiğinde, beden de gevşiyor.

Zihin “Güvendeyim” dediğinde, rahim de " Bebeğini tutabilirim" diyebiliyor...

Metindeki “Rahmin duyguları tutması, korkuda kapanması, sevgide açılması” gibi ifadeler sembolik ve metaforik bir dilin ürünüdür; doğrudan fizyolojik açıklama olarak yorumlanmamalıdır.