Sessizce ağlayan gözleri, “Acaba bende mi bir eksiklik var?” sorusunu içinden tekrar tekrar geçiren kalpleri görüyorum.

İnfertilite, tıpta bir yıl boyunca düzenli ve korunmasız ilişkiye rağmen gebelik oluşmaması olarak tanımlanıyor. Sebebi bazen kadında, bazen erkekte, bazen de ne yazık ki hiçbir yerde bulunamıyor. Hekimler, hormonlara, tüplere, yumurtalara, spermlere bakıyor. Ve elbette bu kısım onların uzmanlık alanı. Ama mesele sadece beden değil ki…

Bir çift, çocuk sahibi olamıyor diye sadece bir tanıya sahip olmuyor. Aynı zamanda bir bekleyişin, bir hayal kırıklığının ve çoğu zaman da derin bir yalnızlığın içine düşüyor.

Bu süreçte insanlar çok farklı duygulara bürünebiliyor. Umutla başlıyorlar, ama zamanla hayal kırıklığı, öfke, suçluluk, bazen de utanma gibi duygular eşlik ediyor onlara. Kadın bedeni üzerinde baskı artıyor, erkek kendini yetersiz hissedebiliyor. Eşler birbiriyle konuşamamaya başlıyor. Kimi zaman “Senin yüzünden” suskunluğuna, kimi zaman “Neden olmuyor?” isyanına dönüşüyor sessizlikler...

Danışmanlıkta yapılan şey, bu duyguların üstünü örtmek değil; onları görünür kılmak, konuşulabilir hâle getirmek. İlişkiyi korumak, sevgiyi canlı tutmak ve çiftin bir ekip olduğunu yeniden hatırlatmak. Bunun için önce dinlemek. Sonra birlikte konuşmak. Hangi duygular baskın, hangi düşünceler ikisini de yoruyor, birlikte keşfetmek.

Bazı çiftlerle birlikte hayal ettikleri aile resmini yeniden çizmeye çalışmak. Bazılarıyla alternatif yolları konuşmak evlat edinme, tüp bebek, ya da bazen çocuk sahibi olmadan da “Biz” kalabilmenin yolunu görebilmek. Stresle nasıl baş edeceklerini, birbirlerini nasıl daha iyi anlayabileceklerini, birbirlerinin ihtiyaçlarını duyabilmek. Bazen sadece sessizce dinliyor olmak. Çünkü bazen, sadece anlaşılmak bile insanı ayakta tutmaya yetiyor.

İnfertilite, ne bir eksikliktir ne de bir kişilik kusuru! Kimsenin suçu değil... Ama yaşattığı acı, çok gerçek. Ve bu acının içinde umut da var, dayanıklılık da, sevgi de…